Tried and failed

Jah, sommige dingen kan ik beter laten heb ik het idee. Mijn vorige blog stukje was in het Engels om zo wat buitenlandse lezer te trekken voor de gein en nadat ik dat weer eens terug gelezen heb toch maar besloten dat maar niet meer weer te doen. Ten eerste het is erg lastig om die omschakeling te maken. Ook al dicht ik wel eens in het Engels wilt nog niet gelijk zeggen dat ik gelijk boekdelen kan schrijven.. denk dat ik het maar bij de gedichtjes hou. Ten tweede is het formulieren naar het Engels wat je in het Nederlands voor ogen hebt om neer te zetten een stuk ingewikkelder dan ik had gehoopt, om simpel te zeggen.. mijn Engelse woorden schat is lang niet groot genoeg om er mee te kunnen schrijven, laat staan mijn Engelse grammatica wat in het Nederlands al bout is laat staan in een andere taal.
Dus, voortaan gewoon weer in het Nederlands

-That’s All Folks!-

 

Mobiele Brigade

Dit gaat denk de hype worden van 2013, weet het haast wel zeker!
Mensen die je eigenlijk nooit ziet maar alleen via de sms of de whatsapp spreekt over van alles en nog wat. Niet gezellig eens de kroeg in met een man of 10 maar fijn heerlijk op de bank met je telefoon in een groepsgesprek met 10 man op je whatsapp, biertje en een chipje erbij en niks anders gewenst…

Misschien wat overdreven maar who gives a fuck! Iedereen heeft ze wel denk ik, ik in ieder geval wel en irriteerde me eerde mateloos dat zulke mensen wel tijd hebben om hele dagen met hun telefoon te kunnen rondhangen maar niet even een gezellig een terrasje pakken of eens opdagen in de kroeg om lekker door te zakken… Maar! Nu vind ik het wel best, waarom? Simpel!

Als ik op een terras zit kan ik moeilijk zeggen van nu even niet, mijn mobiel daarin tegen leg ik makkelijk aan de kant. Kost me ook geen extra geld meer omdat af en toe een whatsappje te sturen een stuk goedkoper is. Te gelijke tijd kan ik ook met een ander praten op mijn telefoon zonder dat er ongemakkelijk situaties zijn in de kroeg omdat toevallig die 2 personen elkaar niet kunnen luchten of zien, om het even sterker te maken ben je bezig met die 2 personen over de whatsapp en word er geroddeld over de ander.. Dat soort gespreken zijn knap lastig als ze naast elkaar zitten.

Het is allemaal wel best, over de mobiele brigade is het soms wel makkelijker ook mis ik soms wel dat oog contact.. maar goed, dan maar onder de motto.. Toch voel ik een afstand.

The Family Reunion!

Het blijkt wel weer dat familie elkaar altijd wel weet weer te vinden. Ook al is het maar in kleine stapjes over Facebook. Mijn familie kwartet is weer kompleet op FB, heb m’n 2 zusters en broer in mijn vrienden lijst. Gek genoeg heb ik alleen met m’n oudste zus redelijk contact en met de andere 2 eigenlijk niet.

Beginnend met m’n broer is redelijk simpel uit te leggen. Hij ging uit huis toen ik 12 was en heb hem sinds dien nooit meer gezien. Nu ben ik zelf 27 en geen idee hoe oud hij is maar zal wat jaren ouder zijn dan ik. Schijnbaar heeft hij zijn weg gevonden in Amsterdam met een leuk vrouwtje en alles. Zeker leuk voor hem maar dat ik er op zit te wachten om hem eens te ontmoeten weet ik zo nog niet. 15 jaar later is een best groot gat om even bij te praten..
Mijn andere zuster is een ander verhaal. Om daar niet al te veel over te zeggen durf ik wel te zeggen dat ik het beter had gehoopt hoe dat verlopen is en dat alles nog eens op een dag recht te breien valt. Alleen de vraag is dan weer wanneer dat gaat gebeuren, moet dan wel het één en ander recht gezet worden voordat er überhaupt gepraat kan worden. Maar dat is voor de nabije toekomst en hopen op het beste uiteraard.

Kort gezegd vind ik het wel leuk hoe het nu gaat betreft mijn zusters en broer ook al is de contact nog niet helemaal geweldig. Hoe ik dus zeg dat familie elkaar altijd wel weet weer te vinden hoop ik echt niet dat ’t ook het geval gaat worden met m’n moeder.. Zij is nooit meer welkom in mijn leven!

All for one, one for all

Nieuw leven is een gegeven wat niet iedereen een kans voor krijgt. Ik bedoel dan niet een 2de kans wat er op lijkt maar meer op het doel van het baren van een liefdevol kind. Ik heb daar nog geen kans voor gekregen en weet zelf nog niet echt of ik dat nu wel wil.

Niet omdat ik niet van kinderen hou maar meer omdat de wereld waar we nu in leven mij niet aanstaat. De recessie helpt al niet mee, alles word maar duurder en de lonen gaan niet met die ritme mee. Weet niet of het een feit is maar mijn mening is dat het baren van kinderen en er goed voor kunnen zorgen is nu weg gelegd voor de goed voorstaande jongeren met een top baan. Maar dit is niet eens mijn grootste zorg waarom ik niet een kind wil brengen aan deze wereld.

Wetend dat iedereen op zichzelf is en dat het motto ‘One for All’ niet meer bestaat is juist mijn zorg. Iedereen heeft ’t maar druk met zichzelf en niet met anderen om zich heen. Slechts een handje vol zorgt voor hun naaste familie en vrienden en begrijpen dat soms een ander mens hulp nodig heeft. Misschien wel een slechte instelling maar naar mate je groeit en ouder word hoe meer je kan zien dat niet elke vriendschap is wat je er van verwacht. Deze hoogmoedwaanzin van elk individueel wil ik mijn kind niet aan blootstellen. Ik wil dat mijn kind warm word begroet, niet alleen wanneer ’t kind 6 maand is of 6 jaar.. maar ook wanneer ‘t 30 jaar is en nog steeds warm word omhelst door mensen om zich heen wie hij kan vertrouwen.

Jammer genoeg is dat ook niet voor iedereen weggelegd en voor de meeste hebben ze dat aan hun zelf te danken maar als nog genoeg die ’t wel verdienen omringt te zijn door mensen die ze liefhebben en steunen hoe dan ook. Wetend dat wanneer het nodig is er iemand is waar hij of zij op kan bouwen en vertrouwen en er zonder al te veel kleerscheuren er door heen komt. Niemand hoeft alleen te staan in deze wereld en niemand moet aan zijn lot overgelaten te worden. Het is je menselijk recht om voor je naasten klaar te staan..

“All for one, one for all”

in samenwerking met: www.evelinemeijer.nl

Gemis

Wegkroppen is niet altijd de oplossing, iets waar ik vandaag zelf hard achter ben gekomen. 10 jaar geleden is mijn tante overleden op een te vroege leeftijd en echt verwerkt heb ik dat nooit. Ik was te jong om te beseffen dat ook dit kan gebeuren met je naasten dat ik het gemis en verdriet heb weg gestopt en niet meer naar om te kijken omdat ’t te veel pijn deed om er over na te denken.
Vandaag bekeek ik even op facebook en las een bericht van mijn neef, een gedicht wat hij heeft geschreven over en voor zijn moeder wat mij erg diep raakte. Dit is zijn geschrift:

“10 jaar geleden,
Kon ik men gedachte niet verwoorden werd gestoord van elk woord wat de dokter mij liet horen. Maar nu.
De woorden vloeien uit m’n pen. Het verleden achterhaald het heden. Dat komt omdat jij er niet meer ben.
Je ben de gene waar aan ik denk als ik de maan zie. Je bent het water in de spiegel als ik een traan zie.
Als je denkt dat m’n moeder een slechte vrouw was vergis je je. Je leerde me niet te vloeken maar gvd mam wat wis ik je.”

Als of ik een klap in me gezicht kreeg en nu dat ik dit schrijf weer eens krijg..
’t Gemis om mijn tante is groter dan ooit en ook de verdriet.

Te vroeg bent U gegaan
in onze gedachten zal U altijd blijven bestaan
Ook al bent U niet meer in ons midden
weet dat wij U missen
U staat altijd in mijn hart getekend
ik beschouw mij vereerd dat ik U heb gekend

Digitaliseren

.. Allemaal leuk en aardig dit digitale gezeik.. Ik vind het maar niks!
Internet word met de dag belangrijker, eerst was het voor een simpele e-mail en een klein gesprek op een bekende chatsite. Wat later word e-mail toch wel een belangrijk concept voor alles en iedereen waar je mee te maken krijgt en jammer genoeg met de benodigde spam wat er bij komt zetten. Wou dat dit dan ook zo bleef en niet dat het verder ging..

Ik had er nog niet zo last van gehad maar nu kom ik er ook mee in aanraking. Jammer genoeg ben ik mijn baan kwijt dankzij de crisis en daardoor heeft mijn vorige werkgever geen werk meer voor mij. Dus wat ik verwachte was dat ik naar de UWV moest gaan voor het aanvragen van mijn WW-uitkering. Alleen na wat navragen ben ik achter gekomen dat ’t tegenwoordig online gebeurd.. online..? Juist!
Online waar het kruipt met hackers die constant de beveiligingen van onze instantie aan het testen zijn.. Die instanties waarbij ik nu dus mijn WW moet aanvragen en dat ik maar moet hopen dat dié de boel in orde hebben zodat ik dit vlekkeloos geregeld kan hebben. Alleen die hoop vervliegt nog al als je denkt aan ’t verhaal dat het bedrijf die de beveiligings certificaten maken voor beveiligde websites zo lek als een vergiet met gaten zo groot als een volle maan..

Met de digID moet het veilig zijn en misschien is dat ook wel zo.. Maar om zomaar alles digitaal te laten verlopen worden mensen gedwongen om dat ook zo te doen en mensen zoals ik die dit niet totaal vertrouwen dit gewoon door onze strot te drukken.. en jah, wij moeten dit gewoon maar slikken want we leven desondanks alles in een digitaal tijdperk. Digitaal of niet.. Ik sta morgen bij de UWV op kantoor en wil ik ’t horen van een Persoonlijk figuur dat het goed is afgerond en niet van een automatische klote e-mail ..